een kleine update

Emile is ondertussen bijna 15 weken. Zoals jullie wel kunnen zien blijft het bloggen voorlopig op een laag pitje maar nu mijn zoon de kaap van 3 maanden gepasseerd is leek het me wel leuk om een kleine update te schrijven. Wie graag wat vaker een update van mij en de kroost krijgt is altijd welkom op mijn instagram pagina.

img_20161118_203840Dat kleine ‘platte’ babytje is verandert in een actief communicatiewonder. Die kleine kapoen van mij b(r)abbelt er op los. De gekste geluidjes tovert hij tevoorschijn, zo gek dat hij soms schrikt van zijn eigen toonhoogtes of  er om moet lachen. Samen voeren we hele gesprekken. Hij slaakt een kreetje en wacht dan vol verwachting op mijn respons. Aan tafel zal je zeker niet vergeten dat hij er is! Hij geniet van onze aandacht en zorgt dan ook dat hij zijn portie krijgt. Ik ben in ieder geval heel benieuwd of hij later ook zo’n babbelkous als zijn zusje zal zijn.Hij tovert dan wel de liefste lachjes te voorschijn maar hij kan fronsen als de besten. Al vaak kregen we te horen dat ons manneke een beetje boos kijkt. Volgens mij ligt dit ook wel aan de ooievaarsbeet op zijn voorhoofdje.

Ons klein babytje is ook al zo klein niet meer. Hij is al bijna 3 kg bijgekomen 10 cm gegroeid sinds zijn geboorte. Onze zolder is dan ook al eeimg_20161129_145841607n veel te grote doos aan te kleine jongenskleertjes rijker. Maatje 50 kon ik bijna gelijk weer inpakken want al van dag 1 was het wurmen om zijn 53,5 cm en 3,86 kg in die schattige eerste pakjes te krijgen. Het was zo heet de eerste weken dat een luiertje vaak voldeed en het volgend kledingmaatje nauwelijks gedragen de doos in ging. Ondertussen zit hij al aan maatje 68 wat overeenkomt met 6 maanden, aan de bovenkant dan toch want bovenaan heeft hij minstens 1 kledingmaat meer. Een ‘jerommeke’ dus.En als een echt jerommeke is hij best sterk. Al snel kon hij zijn hoofdje recht houden en ondertussen probeert hij zich met zijn mollige beentjes op te duwen als hij op de schoot zit want meneertje staat liever recht. Lig ik op de mat voor de postnatale kine oefeningen doet hij lustig mee met zich op te duwen op zijn buikje en te trappelen met zijn beentjes.

Mijn spookje is gefascindeerd door lampjes, al vanaf week 1 valt het ons op. Favorieten zijn de lamp aan de zetel met retro lampenkap en het spooklampje van Ikea. Hij kreeg ook een hele leuke lamp van imaginarium als geboortecadeau die even op ons nachtkastje stond maar ondertussen op de zolder wacht tot zijn kamertje klaar zodat zusje ze in tussentijd niet demonteert. Twee weken geleden mocht deze kleine man met zijn zusje mee naar het kindertoneel. Het leek gewaagd om hem mee te nemen maar aangezien licht de rode draad vormde namen we het risico. En ja hoor, niet alleen zijn zusje vond Lampionaio, een stuk van Sprookjes en zo, geweldig. Van het begin tot het einde keek hij geboeid toe.

img_20161124_175838840Eigenlijk houd hij sowieso van rondkijken en observeren. Vooral contrasten vind hij boeiend en dit viel ook zijn zusje op: “Kijk mama, wij kijken naar tv en Emile kijkt naar de kast”. Gekke broer! Naast rondkijken en brabbelen begint hij ook te spelen. Vooral dan dingen in zijn mond steken. Zijn eigen vuistjes staan garant voor uren kijk en sabbelplezier maar ook zijn trui of dekentje en sophie de giraffe word lustig afgesabbelt. Lang leve de zeversjaaltjes! Bij zeeman vonden we leuke slabbetjes met dino’s en bij hema met gitaren er op. Zo kan hij kwijlen in stijl! Zijn voetjes heeft hij ook al ontdekt, zijn blik als hij plots zijn nieuwe kousjes of sokjes in de gaten krijgt is goud waard.

Mijn kleine pruts heeft ook al zijn portie tegenwind gekregen. Toen hij twee weken oud was kreeg hij erge last van krampjes. Meteen ging er een belletje rinkelen want grote zus had dit ook. Ik schrapte koemelk uit mijn dieet en het ging iets beter. Bye bye kaas, yoghurt en roomijs cravings! Tja, zo zullen die laatste zwangerschapskilo’s ietsje sneller verdwijnen. Melkpoeder zit trouwens bijna in alles, zelfs in de meeste chips. Het ging ietsje beter maar weg waren zijn klachten niet. Hij begon ook opeens te hoesten en veel over te geven. Meermaals perimg_20161006_111721694 dag kwam zijn hele voeding er uit. Na verschillende bezoeken aan de huisars, pediater, osteopaat en het consultatiebureau was het verdict duidelijk. Emile heeft reflux en de oorzaak ligt waarschijnlijk bij een voedselallergie. Aan wat hij nu juist allergisch is weet ik nog steeds niet maar voorlopig mijd ik soja en beperk ik gluten en wat een positief effect heeft. Bovendien brengt hij een aanzienlijk deel van de dag in de draagdoek door. In landen waar baby’s veel gedragen worden zou reflux namelijk zelden voorkomen. Na wat rondsurfen over het thema bleek ook dat laten boeren een positief effect kan hebben, dat doen we dus braafjes na elke maaltijd. Soms heeft hij wel nog een moeilijke dag en veel last van zijn maagje en darmen maar meestal is hij zijn vrolijke zelf.

In tegenstelling tot de meeste baby’s heeft Emile een absolute bloedhekel aan autorijden. Bijna elke autorit sinds zijn geboorte heeft hij geweend, of beter gezegd gekrijsd. Al vele keren zijn we holder de bolder onderweg moeten stoppen om hem aan de borst weer te kalmeren, met wisselend succes. De reis naar Zeeland was dus een hele beproeving. Onderweg heb ik melk gekolfd en hem al rijdend zijn eerste flesje te geven terwijl ik met de andere hand verder kolfde. Gelukkig was het donker want anders hadden onze mede-automobilisten waarschijnlijk vreemd opgekeken.

De vraag die je ook steevast krijgt als verse mimg_20161128_122735oeder is ‘slaapt hij al door’. Wel, nee maar klagen doe ik (meestal) niet. Hij slaapt lekker langs mij in bed en wil toch nog 2 a 4 keer de borst op een nacht. Huilen doet hij wel nooit. Beetje kreunen en wriemelen, lekker drinken en dan mooi weer verder slapen. De enige nacht dat hij doorgeslapen heeft deed ik geen oog dicht dankzij onze anders zo brave hond die het nodig vond om tot in de vroege uurtjes te janken en aan de deuren te krabben.

img_20161129_085047De grote zus mogen we natuurlijk ook niet vergeten! Voor haar was het toch een hele aanpassing zo grote zus worden. Julia en ik waren echt twee handen op een buik en opeens is daar zo’n klein mormeltje dat tegen die buik plakt en vooral ook mama’s aandacht monopoliseert. Soms lijkt het hier wel even een wedstrijdje wie kan het best mama’s aandacht trekken maar gelukkig zijn ze wel gek op elkaar. Julia vind het super om hem te knuffelen, zei het soms te hardhandig, kleertjes uit te kiezen of hem boekjes voor te lezen en meneertje geniet volop van al die aandacht. Dochterlief heeft wel echt nood aan uitdaging en activiteit dus met Emile in de draagdoek trekken we er samen vaak op uit!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s